De bossen.

We zijn nu een week thuis en alles gaat eigenlijk heel goed.
Veel mensen kunnen niet geloven dat Zeb gewoon al thuis is,omdat we gedacht hadden dat hij daar een paar weken tot een maand zou moeten blijven.

De post stroomt nog altijd binnen, want die wordt doorgestuurd vanuit Leuven,ik heb alles eens opgehangen en het ziet er heel leuk uit.De kindjes kijken er dagelijks naar.
Toen we van de week de deur openden, stond daar iemand met een groot paars pak,Zeb deed dat open met de hulp van Itha en er zat een chique stuntbaan in van cars, dank jewel collega's van papa.
Nog geen 10 minuten daarna weer de deurbel,onze lieve buren stonden daar met een toy story ezeltje trekje!
Ik wordt nogal ewend(verwend) he mama zegt ie dan.

Voor de rest,wat kan ik zeggen,we vallen van de ene verbazing in de andere met Zeb.
Zaterdag wilde hij buiten spelen,toen zag ie zijn fiets staan,ik wil fietsen mama!
Doe maar jongen,ik dacht heel even dan wordt ie moe en kan weer na binnen,nee hoor meneer fietste zomaar even tien minuten achter elkaar,daarna op de schommel en nog met de bal gooien.
Dat zijn we echt niet gewoon,voor de operatie fietste hij een rondje en was al moe en toch blauwe lippen.
Vandaag wilde hij graag naar het bos,Itha en hij wilde blaadjes rapen.
Ik weet niet hoelang we juist daar waren, maar hij heeft flink gestapt door de bossen en vanalles opgeraapt en vooral stokken gezocht zoals echt grote jongens dat doen en dan tegen bomen vechten hihi.

Het is echt ongelooflijk dat Zeb zo kort na de fontan al zoveel meer energie heeft.
We mogen echt wel in onze handjes klappen dat het nu zo goed gaat met Zeb,we kennen andere kindjes waar deze operatie niet bij is gelukt en jammer genoeg ook kindjes die het niet gehaald hebben!!!
Ik mag er niet aan denken dat we Zeb niet meer zouden hebben!
Al vanaf de geboorte werden wij en vooral Zeb klaargestoomd voor de 3 operaties.
De enige kans op leven is de 3 operaties goed doorkomen.
Nu is de derde dan achter de rug,hij heeft ervoor moeten vechten en serieus veel afgezien,ik vond het vreselijk om te zien af en toe.
Ik als mama kan denk ik veel aan met hem, maar het ergste vond ik, als hij nog een beademingstube in zijn keel had en dat ze dan zijn slijmen afzogen uit zijn longen.
Dat kon ik echt niet aanzien dat hele lichaampje kromp dan ineen en hij huilde,, maar er kwam geen geluid door de tube.
Marc is dan telkens bij hem gebleven ik moest dan buiten gaan.
Ik vind dat erg, want ik wil er altijd zijn voor hem.

Over 6 tot 9 maanden moet Zeb nog een keer na Leuven, voor een hartcatheterisatie en dan zit het hele fontan-proces erop.Dus voorlopig blijf ik hier nog geregeld schrijven.
Daarna gaan we naar Disneyland Parijs,dat willen de kids heel graag.
Zo kunnen we hopelijk de spannende tijden afsluiten en verder gaan met ons leven.
Het leven voor en na de FONTAN!